فست شارژ و انواع آن

در عصر شتاب و ارتباطات، گوشی‌های هوشمند به ابزار اصلی کار و زندگی روزمره ما تبدیل شده‌اند. در این میان، بزرگ‌ترین دغدغه کاربران، دوام باتری و سرعت شارژ آن است. با فناوری‌های فعلی، افزایش ظرفیت باتری محدودیت‌های فیزیکی دارد؛ زیرا بالا بردن ظرفیت فراتر از حد استاندارد، مستلزم ساخت گوشی‌های ضخیم‌تر، سنگین‌تر و بددست خواهد بود که با سلیقه کاربران امروز سازگار نیست.

به همین دلیل، غول‌های فناوری مسیر دوم را انتخاب کردند: توسعه فناوری فست شارژ (Fast Charging) یا شارژ سریع. این تکنولوژی به ما اجازه می‌دهد بدون نیاز به باتری‌های غول‌پیکر، گوشی خود را در کوتاه‌ترین زمان ممکن شارژ کنیم. امروزه سرعت این فناوری به قدری شگفت‌انگیز شده که در برخی پرچمداران جدید، شارژ کامل باتری از ۰ تا ۱۰۰ درصد در کمتر از ۳۰ دقیقه انجام می‌شود.

چطور از قابلیت شارژ سریع گوشی استفاده کنیم؟

برای بهره‌مندی از قابلیت فست شارژ، سه ضلع این مثلث باید با هم همخوانی داشته باشند: گوشی شما، آداپتور (شارژر) و کابل انتقال شارژ. ابتدا باید مطمئن شوید که گوشی شما از یکی از استانداردهای فست شارژ پشتیبانی می‌کند. در قدم بعدی، باید آداپتور و کابلی تهیه کنید که دقیقاً از همان پروتکل شارژ، با ولتاژ و شدت جریان (آمپر) سازگار پشتیبانی کند. اگر می‌خواهید بدانید مشخصات دقیق باتری و توان ورودی گوشی شما چقدر است، پیشنهاد می‌کنیم مقاله کاربردی ما درباره «۱۰ نکته حیاتی که باید درباره گوشی خود بدانید» را در سایت مطالعه کنید.

آشنایی با انواع فناوری‌های فست شارژ در بازار

کمپانی‌های مختلف برای دستیابی به سرعت بیشتر، استانداردهای متفاوتی را توسعه داده‌اند. در ادامه به معرفی معروف‌ترین فناوری‌های شارژ سریع می‌پردازیم:

• ۱. فناوری USB Power Delivery (به اختصار PD):

این استاندارد جهانی و منعطف که توسط انجمن USB-IF معرفی شده، هماهنگی کاملی با پورت‌های Type-C دارد. به همین دلیل در کابل‌های سازگار با این فناوری، معمولاً یک سر یا هر دو سر کابل از نوع USB-C است (مانند کابل‌های تایپ‌سی به تایپ‌سی یا تایپ‌سی به لایتنینگ در آیفون‌ها). گوشی‌های جدید سامسونگ، آیفون‌های سری ۱۱ به بالا و بسیاری از مدل‌های شیائومی از این استاندارد ایمن و قدرتمند استفاده می‌کنند. برای اطلاعات بیشتر در این زمینه، می‌توانید مقاله «آشنایی با انواع پورت USB» را بخوانید.

• ۲. فناوری Qualcomm Quick Charge (به اختصار QC):

کوالکام، غول پردازنده‌سازی جهان، سال‌هاست که در زمینه بهینه‌سازی سرعت شارژ پیشتاز است. فناوری اختصاصی این شرکت یعنی Quick Charge یا همان QC، انقلابی در کاهش زمان شارژ ایجاد کرد. این تکنولوژی در نسخه‌های متعددی مانند QC 2.0، QC 3.0 و نسل‌های جدیدتر عرضه شده که در هر نسخه، پایداری جریان، کنترل دما و سرعت انتقال انرژی بهبود یافته است.

• ۳. فناوری‌های VOOC Charge و Flash Charge (اوپو و ریلمی):

فناوری هوشمندانه VOOC که توسط شرکت Oppo توسعه یافته، رویکرد متفاوتی دارد. این تکنولوژی برخلاف Quick Charge که ولتاژ را بالا می‌برد، ولتاژ را روی ۵ ولت ثابت نگه داشته و در عوض شدت جریان (آمپر) را افزایش می‌دهد. این فرمول باعث می‌شود گوشی در هنگام شارژ شدن اصلاً داغ نکند که این امر به حفظ سلامت و طول عمر باتری در درازمدت کمک شایانی می‌کند. گوشی‌های برند اوپو و ریلمی (Realme) از این قابلیت بهره می‌برند.

• ۴. فناوری‌های Dash Charge و Warp Charge (وان‌پلاس):

این دو فناوری انحصاری برند وان‌پلاس (OnePlus)، در واقع نسخه‌های بهینه‌سازی شده بر پایه همان سیستم VOOC هستند که با افزایش آمپر کار می‌کنند. فناوری قدیمی‌تر یعنی Dash Charge جریانی معادل ۵ آمپر در ولتاژ ۵ ولت ارائه می‌داد، در حالی که در نسخه جدیدتر یعنی Warp Charge، این مقدار به ۶ آمپر ارتقا یافته تا سرعت شارژ به شکل چشمگیری افزایش یابد.

• ۵. فناوری Super Charge (هواوی):

شرکت هواوی تا پیش از محدودیت‌های تجاری، فناوری اختصاصی خود به نام سوپرشارژ را فقط روی پرچمداران سری Mate و P قرار می‌داد و میان‌رده‌هایش را با QC شارژ می‌کرد. اما بعدها برای رقابت قوی‌تر، این فناوری فوق‌سریع را به گوشی‌های میان‌رده خود نیز آورد. اکنون تقریباً تمام دستگاه‌های مدرن هواوی که قابلیت شارژ سریع دارند، مجهز به Super Charge هستند.

• ۶. فناوری Adaptive Fast Charging (سامسونگ):

کاربران سامسونگ همواره دوست دارند هنگام اتصال شارژر، عبارت Super Fast Charge یا Fast Charge را روی صفحه ببینند. پایه اولیه فناوری شارژ سریع سامسونگ (AFC) بر اساس تغییراتی در ولتاژ و آمپر استاندارد QC 2.0 کوالکام بنا شده است. این فناوری بهینه‌شده به طور هوشمند جریان ورودی را متناسب با ظرفیت دستگاه کنترل می‌کند.

همچنین برندهای دیگری مانند مدیاتک (با Pump Express)، موتورولا و ZTE نیز پروتکل‌های اختصاصی خود را دارند که سهم بازار کمتری را به خود اختصاص داده‌اند.